|
Headlines | Charles Groenhuijsen
Charles Groenhuijsen in Bouwformatie: helpt de hei?
In het leven moet je een aantal dingen zien te vermijden. Kansloze huwelijken, eigenwijze bazen, onuitstaanbare buren en – vooral – takkenlijders onder je collegae. Moest ik effe kwijt. Want ik heb een heel goed huwelijk, geen baas (zzp-er hè? Ik ben zo’n bofkont!), aardige buren. Maar ik had – toen ik nog een baan had – soms wél onvoorstelbaar vervelende collegae. Dat diepe gevoel van onblusbare afkeer was vast wederzijds, maar dat maakte mijn leed niet minder. Van die types van ‘ik-haal-het-bloed-onder-je-nagels-vandaan’. Met die ellendelingen breng je meer tijd door dan met je eigen vrouw. Diepmenselijk leed dus. Maar – u kunt het zich niet voorstellen – er zijn types de nóg erger zijn dan die kansloze collegae met wie je elke dag tijdens de lunch richting groentesoep en kroket voort schuifeltKan het dan nog erger? Ja, dat kan. Ik heb het over die duurbetaalde softies die je komen helpen met ‘teambuilding’. Om toch nog best wel iets moois met die collegaatjes op te bouwen. Herkenbaar? Getverderrie. Welzijnsdiarree, vind ik dat. Onwelriekend en niet te stoppen. Toch? Normaal mag je elke om vijf-voor-vijf (Een heel fijne avond allemaal!) naar moeders. Maar – almachtige, sta me bij – als je zucht onder het juk van de teambuilders begint het rond die tijd van de dag pas. Dan wacht er nog een heel avondprogramma waarin je in de praktijk brengt wat je overdag aan theorie hebt geleerd. Qua teambuilding dus! Met een beetje pech grijpen deze geestelijke martelsessies bovendien plaats in zo’n – diep in de Veluwse bossen verscholen – voormalig christelijk jongensinternaat. Oei! De muren wasemen generaties treurnis uit. Wegwezen. U snapt het: Teambuilding is aan mij niet besteed. En nee, ik wil er ook verder niet over praten of er een intercollegiaal rollenspel over spelen. Maar het leuke is wel weer als je als anti-teambuilder gelijkgestemden ontmoet. Ik had dagen een goed humeur dankzij een artikel met de vrolijke kop: “Teambuilding? Doe het niet”. Uit het hart gegrepen. In het rijtje adviezen met stip op 1: “Vermijd de hei”. Helemaal waar. Je gunt elkaar als collegae het licht in de ogen niet. En wat doe je: Je gaat elkaar een paar dagen aan zitten staren. Helpt de hei? Nee, hè? Wie wordt daar beter van? Eh,… de slimmeriken die deze trainingen organiseren. En het is als met chips, bier en nootjes. Er komen steeds meer exotische en dus duurdere soorten van. Teambuilding in zo’n voormalig gereformeerd bolwerk is erg gewoontjes. Ik lees over kanoën in Kenia, aanleg van een EcoTrail in Bulgarije en samen werken aan – niet verzonnen - een schoonmaakbeurt van de Kilimanjaro. Niet verzonnen. Er zijn speciale reisbureaus voor exotisch teambuilden. Facts beat fiction. Kan Geert Wilders geen wet laten aannemen om hier heel lange gevangenisstraffen op te laten zetten? Yes, you can, Geert! Dit grenst aan wrede en onmenselijke behandeling? Bevrijd me uit de klauwen van de teambuilders. De organisatoren van deze reisjes zijn zelf natuurlijk dolenthousiast (al gauw E. 5000 p/p. per tripje). Ze noemen het “out-of-the-box denken”. Neem die Kilimanjaro. Dat reisje was, lees ik, een megahit. Van de zeven hoogste toppen ter wereld is de Kilimanjaro intussen de allerschoonste. En de teambuilding? Stond er niet bij. Maar de berg is schoon. En de bankrekening van het team organisatoren goed gevuld.
Reageren?
chgroenusa@me.com
Interessant artikel?
Sluit nu een abonnement af en ontvang iedere maand het tijdschrift Bouwformatie. Klik hier
|